7. sep, 2018

Alleen maar een regenton

Ik ben een regenton. De beschutting van de ton vind ik fijn, de begrenzing vaak ook. Het weten wat mijn functie is als waterton, geeft klare taal en houvast. Ik hoef alleen te staan en de regen te vangen, val mij verder niet lastig hond, die tegen mij aan plast. Meneer die mij wil verplaatsen, kind die spettert en speelt met mijn water en mevrouw die mij probeert te poetsen. Gebruik mij zoals het moet en laat mij verder staan.

Ik kan nooit alleen een regenton zijn zoals ik die voor ogen heb. Die verrassing doet mij op mijn benen wankelen. Ik heb te maken met mensen om mij heen die mij anders zien en anders gebruiken dan ik vind dat moet. Ik vind het lastig van de vallende regen te genieten als ik voorbereid moet zijn op iets anders dan de regen. Zo leek het alsof het zijn van een regenton een rustig bestaan zou zijn. Maar niet alles is wat het lijkt.