22. sep, 2018

Ik hou net zo veel van jou als van mij en dat is bijna helemaal.

Die laatste woorden sprak ik niet uit. Ze galmden in mijn hoofd en ik besefte dat mijn liefde voor mijzelf nog steeds niet totaal is. Ik dacht aan de trailer die ik laatst zag van een film over een vrouw die obsessief met haar haren bezig was. Haar haar was haar leven en toen ze haar haren verloor, kreeg ze ruimte om naar zichzelf te kijken en aandacht te geven aan wat zo lang verwaarloosd was. Ze kon van haar zelf gaan houden.

Ik geef ook mijn onvolmaaktheid te veel ruimte. Mijn gedachten zijn er vol van, mijn doen en laten worden gestuurd door mijn gedachten. Ik zag het als een stukje dat ik moet gaan accepteren. Nu denk ik dat het juist een strohalm is. Het is het laatste stukje dat tussen mij en mijn zijn in staat. Al mijn aandacht gaat daar naar uit. Ik loop weg en gebruik het als excuus.

Bijna helemaal houden van mezelf komt door mijn eigen sturing. Ik houd mezelf weg van de kern, van mijn essentie. Ik gebruik mijn non acceptatie als afleiding. Nu ik me dit bewust ben, word ik nieuwsgierig. Hoe gaat het verder? Wat ga ik voelen? Wat ga ik ontdekken? Hoe zal het zijn? Ik moet nog even geduld hebben. Mijn oude patronen blokkeren nog de weg. Mijn gedachten gaan nog te gemakkelijk en vanzelf de andere kant op. En ik ben nog te zeer geneigd die te volgen en te berusten in mijn vertrouwde gedachten die ik daar gecreëerd heb. Ze dienen me niet.

Ik hou bijna helemaal van mij,

een stukje is nog onbekend,

maar ik ben klaar om haar te leren kennen

zoals ik van nature ben.