13. okt, 2018

Autisme vertrengeld in ons leven

Leven met autisme en leven met iemand met autisme is naast moeilijk ook intens grappig en fijn. Vooral als de personen wat ouder zijn geworden en de kindertijd zijn ontgroeid.

Ik heb zelf een vorm van autisme. Gelukkig begrijp ik steeds meer wie ik zelf ben en wat door mijn autisme komt. Wat een verademing was het te weten dat ik aan sommige dingen oprecht niets kon doen. Voor mijn eigenwaarde was dat een feestje!

Mijn zoon heeft een vorm van autisme en is daarnaast best slim. Doordat ik uitging van mijn eigen begrip van de wereld en mijn opgedane ervaringen, legde ik hem van nature erg veel uit. Dat is uiteindelijk naast veel geduld en geen straf geven een van de factoren geweest dat hij nu gewoon functioneert en ontzettend grappig is. Straf geven, even tussendoor, ging tegen al mijn principes in, nog steeds. Gedrag of een handeling komt altijd ergens vandaan. Bij mijn zoon was dat onmacht, onbegrip en angst. Dus als iets misging, was begrip en uitleg veel meer aan de orde.

Mijn vriendin heeft ook een zoon met autisme. Zij gaf me van de week weer een voorbeeld van hoe ook mijn wereld er soms uitziet. En dat dit naast verdrietig ook hilarisch kan zijn. Gelukkig konden we er samen erg om lachen.

De zoon van mijn vriendin fietste naar school. Hij nam zoals altijd zijn mobiel mee. Mijn vriendin dook onder de douche en nam ook haar mobiel mee. Uit ervaring weet zij dat die nogal eens overgaat met een vraag, nuttig of dringend of niet, van haar zoon. Ook nu ging de telefoon over. Met zeepsop in haar haren sprak ze met haar zoon. Hij gaf aan dat fietsen deze keer geen goed idee was. Mijn vriendin schrok en dacht aan gebroken benen e.d. hij gaf echter aan dat zijn benen zwaar aanvoelden. Gerustgesteld stelde ze vragen om te achterhalen waar hij was. Hij gaf aan bij die ene boom te staan, “Je weet wel, die boom waar we tijdens de verhuizing naar dit huis ook een keer hebben gestaan.” Alsof het een normale uitleg was, vertelde hij waar hij stond. Mijn vriendin deed erg haar best niet te lachen en legde uit dat ze niet wist waar ‘die ene boom’ was. Dit vond haar zoon vreemd, maar zei dat ze op de app moest kijken waar ze zijn locatie kon zien. Op haar beurt legde ze uit dat die app alleen werkt als er ook straatnamen waren en hij stond in een bos. Uiteindelijk kreeg ze hem, door rustig te blijven en een neutrale stem te behouden, zo ver dat hij naar huis wandelde met zijn fiets, waar ze zonder haar haren uit te spoelen hem snel naar school reed.

Zulke anekdotes zijn er lego in haar en mijn leven. We lachen erom en soms huilen we. Als we dan bij het schoolplein stonden jaren geleden en hoorden wat de zorgen van andere moeders waren, waren we wel eens jaloers. In onze ogen waren dat geen zorgen. Maar ik weet ook zeker dat diezelfde moeders niet zo vaak konden lachen om hun grut.