8. dec, 2018

Als je thuis niet veilig is...

Ik keek hem aan, voelde een steen in mijn maag en nam hem mee naar de gang. Met alle kracht die ik in mij had, duwde ik mijn tranen weg. Handelen moest ik, helpen.

Eenmaal terug in de klas, keken alle ogen naar mij. ‘Weten jullie al iets’ ze knikten allen. Hij had het wel eens gezegd, maar ze hadden hem niet geloofd of dachten dat hij een grapje maakte en aandacht wilde. Ik kon mijn tranen niet langer tegenhouden. Ik verontschuldigde me aan mijn leerlingen. Maar zij begrepen de ernst van de situatie en werden stil.

Nimmer had ik meer dat gevoel gevoeld. Die angst, die onmacht, dat ingesloten gevoel van geen kant op kunnen gaan, vast in angst en verdrie en diepe eenzaamheid. Niet weten dat dit niet de waarheid is dat het leven niet zo hoefde te zijn. Dat gevoel heb ik een hele tijd geleden achter mij gelaten. En ineens zit ik er weer midden in.

Ik moet hem naar huis laten gaan. Ik kan niets van hem overnemen. Niets wegnemen. Niets concreets doen. Er worden stappen ondernomen, maar voor mijn gevoel laat ik hem vallen. Hij gaat alleen naar huis.

Ik kan niets anders doen dan huilen op de terugweg in mijn auto. Het lijkt of oud verdriet nieuw leven krijgt. Als ik thuis kom, ben ik moe, oneindig moe. Ik voel me machteloos, maar ik ben oh zo dankbaar dat mijn thuis een warme, gezellige en veilige haven is voor mij en een ieder die ik liefheb. Dankbaar dat mijn kinderen deze angst nooit hebben gekend. Dit verdriet nooit hebben geleden. Ik duw het stemmetje van En hij dan weg. Bekwamen mensen hebben de zorg overgenomen. Dapper kereltje…..