16. dec, 2018

Het verleden is geleefd en staat in de toekomst

Een stem uit het verleden roept voor mij niet alleen nare , maar ook fijne herinneringen op. Voor het naar werd, was het veilig en werd ik gehoord. Die jaren koester ik, die momenten hebben mij door een harde werkelijkheid getrokken. Toen dat op hield en mijn veilige haven, mijn angst werd, verloor ik een tweede vader.

Zo nu en dan spreken we elkaar via messenger. Oppervlakkig, maar toch. Sommige begrijpen dit niet en andere laten mij in mijn waarde. Het stukje verleden dat we samen delen, had ook mooie momenten en met niemand anders kan ik daarop terug kijken. Niemand anders die niet net als ik met wonden en een eigen blik terugkijkt en voelt hoe het voor mij was. Dan het is het zoet om eens naar herinneringen te kijken die mooi waren.

Ik kijk niet vaak meer achterom. Als ik kijk, voel ik weinig van de pijn en verdriet die mij toen zo gewoon was. Dankbaar kijk ik naar mijn leven nu. Hoe ik intens tevreden ben met wie ik ben. Hoe ik de momenten neem zoals ze komen en hoe ik geniet van iedere minuut. Ik hoef me niet meer te moeten verheugen op iets om me rustig en fijn te voelen. Ik hoef de tijd niet meer weg te duwen tot een moment dat ik me tevreden voel van binnen. Het lijkt alsof mijn ik is versmolten met wat is. Ik dans mee op de muziek die ik hoor.

Dan zijn de stemmetjes uit het verleden soms fijn om even vast te houden. Te laten zien hoe mijn leven nu is. Hoe anders een thuis kan zijn. Niet de drang te hebben iets te bewijzen, maar wel om vredig te glimlachen, zo kan het ook.

Iedere gebeurtenis in mijn verleden heeft mij naar het hier gebracht in de hoedanigheid van de ik die ik nu ben en zo waardeer. Laat mij het verleden soms laten opleven. Laat mij ieder moment van vreugde weer voelen alsof ik een kind was. Dat kind dat zoveel angst, onmacht en vertwijfeling beleefde in een wereld dat zo onveilig was. Ik laat mijn mooie momenten niet verdrinken in de modder. Het verleden is geleefd en staat in de toekomst.