28. dec, 2018

Het ik wordt pas geboren bij het eerste besef van gescheiden zijn

Zonder zorgen kom je op de wereld. Je leeft, je ontdekt. In het begin weet je geen namen, geen betekenis. Je ademt, kijkt en voelt. De nabijheid van moeder of vader is genoeg voor een veilig gevoel. Dat je op dat moment niet eens als veilig kent.

Het ik wordt pas geboren bij het eerste besef van gescheiden zijn. Als gedachten betekenis krijgen, als alles een naam krijgt. Als beelden naar voren worden geschoven als anker om het leven te plaatsen. Goed en fout zijn ineens in je leven gekomen.

Het begin van denken is het begin van afzondering. De lange weg terug naar jezelf begint hier. Alles wat je leert om je staande te houden als volwassene, is de afbreuk van je puurheid, je bewust-zijn. Het leven is de worsteling, het ontdekken en ontmoeten en ont-wikkelen van en naar je ziel. De momenten die je meemaakt en meeneemt in jouw reis, zijn de momenten die het Bewustzijn wil ervaren. Dat is het enige doel van het hier op aarde zijn, ervaren.

De dualiteit is nodig hier op aarde om te weten hoe iets is. Ken je alleen roze olifanten, dan zal er nooit in je opkomen dat er ook grijze zijn of waarom die er niet zijn. Het mens zijn heeft de dualiteit nodig om het mens-zijn te ervaren. Als we terugkeren naar de bron, zullen we de eenheid weer voelen en neemt de herinnering weer af van het afgescheiden zijn.  Mens zijn is niets meer dan ervaren, zowel vreugde, boosheid als verdriet. Meer dan dat is het niet.