5. jan, 2019

Losse eindjes

Als het schillen van een ui, bracht het leven mij bij mijn kern. Ik zwom rond zonder te weten hoe te zwemmen en al helemaal niet wetend waar heen of waar ik was. Heel veel gesprekken met mensen om mij heen hebben mij geholpen op het pad te geraken naar mijn ware zelf.

Ik weet nog goed de lange periode van machteloosheid. Niet weten en niet accepteren, was voor mij bijna de druppel. Lang heb ik gezworven in gedachten, in boeken, gesprekken en vooral in mijn hoofd. Tot het stil werd in mij. De drang naar antwoorden verstomde. Het zoeken was niet meer nodig om zin te geven aan mijn bestaan. Zachtjes bracht de stilte mij bij mezelf. Ik aanvaarde wat zij me gaf. Ik legde mij neer bij wat was en wat nu nog is. Wat een rust kwam er over mij toen ik mezelf teruggaf. Het leven ging leven in plaats van te lijden.

Losse eindjes houden me nog bezig. Ik observeer en accepteer. Ik weet dat wat is, noch goed noch slecht is. Alles wat er nu is, is het juiste en geeft wat ik nu nodig heb. De overgave aan het nu, geeft zo veel rust en tevredenheid. Ik worstel nog mijn ware ik altijd te tonen. Ik pas mij nog snel aan, een gewoonte om er bij te willen horen of in ieder geval niet op te vallen. Ik schaam me nog  als ik het gevoel heb dat mijn mening niet de gangbare is en mijn gevoel mij zegt het beter voor me te houden. Ik wil nog te graag gehoord worden om mezelf te kunnen zijn. Ik ben mij dit bewust. Ik accepteer het in de wetenschap stukje bij beetje afscheid te nemen van oude patronen die ervoor zorgen dat ik nog behept ben met schuldgevoelens en schaamte.

Het feit dat ik veel vanuit gevoel zeg, doe en aanneem, maakt mij kwetsbaar. Argumenten zijn niet altijd voorhanden als ik iets vertel of beweer. Dat maakt ook dat ik me niet altijd bij iedereen uitspreek. Het moment dat ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor heel de buitenwereld mezelf durf te uiten op alle fronten, komt. Ik weet dat het komt net als dit moment is gekomen. De tijd laat zich niet duwen, gedachten laten zich niet sturen, niet als een roer tenminste. Wilskracht, geduld, het horen van de stilte en vrede voelen voor jezelf en het moment, zijn nodig om het nu ten volle te aanvaarden en zo ook jezelf.