3. feb, 2019

Wolken brei

Voor me zag ik allerlei scenario's en in mij was het rustig. Dat heb ik vaker. Als ik de controle verlies, verlies ik iedere greep op de realiteit. Ik zak weg in een wolken brei en niets raakt mij dan nog echt. Als in een waas beweeg ik mij voort.

Het gebeurt me de laaste tijd vaker, deze staat van zijn. Ik vind het prettig. Het laat mij zien dat de wereld om mij heen precies kan zijn zoals ik het zelf wil. Aan de andere kant beangstigt het mij, wat als het een vlucht is? Ik weet dat ik de werkelijkheid vaker ontvlucht heb. Vroeger in mijn stille tranen schrijvend aan mijn zoveelste gedicht. Woorden die mijn angsten, onbegrip en gevoel van eenzaamheid moesten uiten. Ik wist dan de waarheid dichtbij mij. Al wist ik toen nog niet dat er geen waarheid bestond. Ik hunkerde naar een andere werkelijkheid en in mijn hoofd en in mijn woorden op papier was deze buiten mijn bereik, maar zeker daar.

Nu is mijn wolken brei anders. Het weten heeft mij rust gebracht en gaf mij ook nonchalance. Mijn hoofd neemt de wereld om mij heen niet zo serieus meer. Mijn lichaam echter wel. Spanning van hoe het hoort te zijn en de wetenschat daar niet aan te kunnen tippen, zit in iedere cel. Rust in mijn hoofd, heeft een prijs: spanning in mijn lijf. Woorden hebben geen vat op zenuwcellen. Ik adem door en bevind me af en toe in een wolkig gebied. Daar waar ik denk dat de spanning van het niet begrijpen mij niet ziet.