9. feb, 2019

Het leven geeft precies dat wat nodig is

Ik had mensen om mij heen nodig om mijn hoop te begrijpen. In hoop zit verwachten en verlangen. Op hoop leven geeft enorme onzekerheid en afhankelijkheid. Ik wist niet beter. Ieder mens die ik tegenkwam gaf mij iets wat mij kon leiden naar gewoon zijn. Ik zocht naar woorden die het tegenovergestelde van hoop kunnen vertolken, maar dat is niet wat het is. Ik zocht geen vervulling voor hoop of een vervanging. Ik wist heel lang niet dat ik zocht. En toen ik wist dat ik zocht, duurde het even zo lang om er achter te komen dat zoeken niet helpt. Ieder mens op mijn pad gaf mij een stukje bewustzijn. Een spiegel net zo veel als een gelukzalig gevoel.

Hoop hebben is een fascinerend verschijnsel. Je beteugelt het leven. En toch is hoop veelal positief beladen. Ik dacht weleens dat als ik niet hoopte dat het andere uiterste was dat niets me kon schelen. Lang heb ik daarmee rond gelopen. Maar niet kunnen schelen is een fractie anders dan accepteren en ontdekken hoe het nu is. Zijn in het nu. Ik merkte het vooral toen ik mijn problemen of ‘stel je voor dat’- gedachten mijn gedachten niet meer beheersten. Heel vaak lost een probleem zich vanzelf op. Als je er een probleem van maakt in je hoofd, bestaat het en wordt de gedachte gevoed. Als je het leven een kans geeft, geeft het vaak een oplossing of een mogelijkheid, een die je zelf nooit had kunnen bedenken en een die het beste past.

Of ik hoop? Ja ik denk dat ik af en toe nog wel hoop. Maar niet meer zo vaak als voorheen. Ik laat het leven tot mij komen, net als de woorden als ik dicht of een verhaal schrijf. Als ik ruimte maak voor wat is, geeft het leven precies wat ik nodig heb, hoe ik soms ook anders verwacht, of hoop.