9. apr, 2019

Mijn kleine kind

Soms wil het leven je iets vertellen, althans ik ga er vanuit dat het leven met incident na incident iets voor mij in petto heeft. Het wordt anders zo negatief beladen, toch?

Vorige week had ik een aanvaring met bovenbouwleerlingen. Ik kende hen niet en dat is soms lastig wegsturen in een open lokaal. Helaas ging ik na drie keer vriendelijk vragen door op hun niveau en werd sarcastisch. Iets dat ik na een periode van gepest worden in mijn eigen schoolcarrière mezelf heb aangeleerd. Ik kom in een houding van niemand doet mij iets en talk to the hand. Na dat incident vond ik het al niet prettig dat ik zo in een emotie terecht kwam dat ik niet meer volwassen kon reageren, gebeurde het vandaag gewoon weer!

Weer bovenbouwleerlingen die ik niet kende die mijn open lokaal in stierden en even wat wilden regelen met een leerling in mijn klas. En weer liet ik mij na drie keer vriendelijk vragen, gaan. Ik zei niet veel, maar ook nu was ik niet echt volwassen. En ook nu weer moest ik huilen na het voorval. Ik voelde me aangevallen en niet fair behandeld. Terwijl ik met mijn eigen klassen nooit dit soort dingen aan de hand heb. Ik voelde me echt naar.

Thuis onder het wandelen met de hond, waren er mensen op de fiets die ineens begonnen te roepen dat ze een steen op mijn hond gingen gooien. Toen was de maat wel vol. Ik begreep dat ik zelf de negatieve energie op me af liet komen door zo in de aanval te gaan. Mijn gedachten staan op kill and attack en dat komt natuurlijk door het kind in mij. Het meisje dat werd gepest en zich niet kon weren. Bij iedere aanval val ik terug in de emotie van dat meisje met de wetenschap dat ik nu terug kan slaan.

Ik hoop dat ik met dit besef het volgende incident, want dat gaat komen natuurlijk, het leven geeft wat je op dat moment nodig heeft, me eervol kan opstellen. Mijn emotie kan uitzetten of uitstellen en me realiseer dat ik nu niet word aangevallen en dat ik me niet hoef te verdedigen.