19. apr, 2019

Mijn meisje

Ik heb tijdens mijn studie psychodynamische therapie geleerd om vooral mijn innerlijk kind te horen. Reacties die nu niet meer passen en angst en verdriet oproepen, komen van dat meisje. Ze dwaalt nog rond in mij, maar is vaak blij. 

Dat is lang anders geweest. Mijn studie, studiegenoten en begeleiders waren er toen ik dat kleine meisje voor het eerst ontmoette en haar omarmde. Die studie was het begin van een innerlijke reis. Ik merk dat er nu, een aantal jaren later, steeds minder stations passeren. Mijn meisje heeft haar plekje gevonden. Af en toe stopt de trein en wonderbaarlijk genoeg zijn er ook dan mensen om mij heen die helpen om haar te troosten zodat ze gehoord wordt en een plekje kan zoeken zodat ik weer door kan reizen in de trein. 

Ik merk dat iedere gebeurtenis een eigen lading heeft dat ik er zelf aan geef. Ik hoef niet alles zwaar te laten wegen, als ik dat zelf niet wil. Accepteren was voor mij het grote woord, nu weet ik dat accepteren, kijken zonder gedachten of oordelen betekent voor mij. Dat kleine meisje dat mij zo lang angst en verdriet als leidraad heeft gegeven, gaf mij ook de kans om haar te verlossen van haar taak en haar warmte en veiligheid en liefde te geven zoals zij mij altijd heeft gegeven.