27. mei, 2019

Tekst

Wikken en wegen
Soms als ik tijdens gesprekken iets wil zeggen, omdat ik denk dat mijn inbreng van waarde kan zijn en houd ik toch stijf mijn mond dicht. Waar dat aan ligt? Vooral aan de mensen die erbij zijn. Bij sommige mensen voel ik me op mijn gemak en spreek ik zonder mijn filter in te schakelen en bij sommige mensen lukt dat niet. Dan staat dat filter automatisch aan, weegt en wikt en vindt van bijna alles het niet waard om gezegd te worden. Ik kan me dan ook anders qua persoon en uitstraling gaan voelen. Ik voel me ongemakkelijk en heb het idee dat iedereen naar me kijkt. In zo een situatie houd ik mijn mond.

De stilte is killing
Ik heb dat ook met verjaardagen. Iedereen vindt het natuurlijk geweldig zijn feest te organiseren en alle mensen die ze kennen uit te nodigen en iedereen vindt dat dan gezellig. Althans zo lijkt dat in mijn hoofd. Ik zie tegen een verjaardag op. Mensen die je heel lang niet gezien hebt of nog helemaal niet. Met zijn allen in een rondje zitten. De stilte die boven de koffiekopjes hangt is killing. Als het even kan, kom ik daaronder uit.

Nietszeggend of oprecht
Net als de ‘gezellige’ nieuwjaarswensen iedere januari weer. Dat gezoen en geschud met handen, zo nietszeggend. Omdat het een gewoonte is, doen we het allemaal keurig. Ik zorg dat ik op die dag als een van de eerste in de personeelskamer ben en roep bij binnenkomst, ‘Gelukkig nieuwjaar iedereen!’

Een hoop gelach en het is weer achter de rug. Maar ondertussen zat je wel de hele autorit er naar toe met ‘shit straks is het weer zo ver’.

Ik laat mezelf zien
In de loop der jaren is er gelukkig wel verandering gekomen in deze weerstand die ik zo nu en dan voel. Waar ik vroeger voor veel dingen bang was, ben ik dat nu veel minder. Ik laat mezelf zien en laat weten dat dit is wat het is. Ik ben daar gelukkig mee en waarschijnlijk straal ik dat ook uit. Interne dialogen zijn tot rust gekomen en als ik ergens tegen opzie, dan benoem ik dat. Gek genoeg weet dan meteen iedereen waar je het over hebt, want het is zo herkenbaar…

Dit verhaal schreef ik een tijd geleden voor Linda Commandeur. Zij heeft het staan op haar website.