11. jun, 2019

Er bij horen

Ik zat tegenover Bart in de lunchroom, een tafeltje bij het raam. Het regende hard buiten. We praatten over het feit dat Bart zich zo snel verbonden voelde met zijn nieuwe werk. Hij werkt er nu 4 maanden en ik bewonder zijn commitment, meedenken en we-zijn-één- gevoel dat hij laat zien. Ik werk nu 7 jaar op dezelfde plek en net als plekken ervoor ik blijf mij de nieuweling voelen.

Ik mijmerde hardop door. Dat heb ik ook met huizen, ik kan ze zo weer achterlaten. Ik heb het zelfs met jou en de kinderen zei ik, ergens voel ik me niet verbonden, buiten gesloten...ik werd stil. Ik realiseerde me wat ik zei. Ik slikte een brok weg, maar mijn tranen welden al op. Ik keek naar buiten. Weet je, zei ik, ik heb het zelfs met mijn leven hier op aarde, ik hoor hier niet thuis. Ik wil hier ook niet zijn, ik voel me diep van binnen een buitenstaander.

Ik huilde nu. Ik kon mijn tranen niet stoppen. Ik schrok van wat ik zei. Ik houd zielsveel van Bart en mijn kinderen...en toch dat aliengevoel zoals ik het voor mezelf altijd heb genoemd, heeft me nooit verlaten.

Bart keek me aan en zei heel rustig, ik weet toch dat je dat voelt. Het zegt niets over jouw liefde voor ons, maar alles over de liefde die je nooit kreeg, niet zoals jij die nodig had. Je verbonden voelen is lastig als je nooit kon zijn wie je was. Ik begreep wat hij zei. Zijn woorden kregen grond van binnen, ze stelden me gerust.

Het diep verbonden voelen, zal ik misschien nooit voelen of misschien voel ik het wel en vertrouw ik het niet of weet ik niet dat het zo voelt, maar ik hoef het ook niet meer te verlangen. Ik hoop dat ik daar ooit mijn rust in zal vinden. Ik keek naar buiten. De zon brak door, ik dacht aan de woorden van een vrouw die ik een tijdje geleden beluisterde op youtube. "Je beschermengel of je gids is er altijd, hij zal niet ingrijpen, maar als je iets aan hem vraagt, zal hij je helpen." Ik glimlachte en vroeg om geborgenheid en het stoppen van mijn hunkering er bij te horen.

Misschien dat daarom op dat moment de zon begon te schijnen, ik kreeg in ieder geval een warm en vredig gevoel van binnen. Ik bedacht me dat ik altijd mensen om mij heen heb gehad in mijn volwassen leven die me hielpen bij mijn  gevoel te komen het te ontrafelen en me mezelf liet omarmen. Waarom bleef dan toch dat gevoel van niet 100% verbonden kunnen zijn...