27. jul, 2019

Het ego heeft niet het laatste woord

Jezelf erop betrappen dat iemand denkt zoals jij of invullen voor iemand wat hij of zij wel niet zal denken, is een deel van het mens-zijn. Je ego neemt hier het roer over en zaait angst. Want meestal is, wat jij invult voor die ander, niet positief naar jou toe.

Heb je eindelijk zelf de stilte ontdekt en omarmt, blijft je ego je ‘sarren’. Bij ieder stil moment, kabbelt er een gedachte naar boven die de stille vrede in jou teniet wilt doen. Je voorbereiden op een tegenslag door alvast een negatieve gedachte te creëren om de val te breken.

Angst hoort bij het ego. Ze wilt je oprecht beschermen, maar passeert hiermee de liefde. De stilte in jou, het vredige tevreden gevoel zal altijd aangevallen worden door een gedachte van het ego. De wereld om je heen is wat je gedachten er van maken. In stilte aanvaarden en zonder oordelen puur zijn, is een soort van sporten. Zonder ego had je niet kunnen meemaken dat puur zijn een heerlijkheid is, een cadeautje van puur geluk. Hier op aarde is de dualiteit nodig om de waarde te weten van de ervaring van stilte en vredig zijn.

Te ontdekken dat het ego niet het laatste woord heeft, dat er meer is dan de gedachte die gestuurd wordt door het ego, is een openbaring waar een continue proces achter schuilt van inspanning. De inspanning van het niet oordelen, niet benoemen, niet hoeven weten, maar aanvaarden en in stilte zijn.