20. aug, 2019

Een bloem geschilderd, is ook een bloem...

Ik vraag me weleens af in hoeverre mijn rust, liefde voor mezelf en tevreden gevoel gebaseerd is op dat ene pilletje. Zal het allemaal weer wegvallen? Zal de angst me weer overvallen, zullen de stemmen weer terugkomen en het lege gevoel, dat intens lege gevoel van wat doe ik hier, wat heeft het voor zin.

Ik spreek over mijn rust en mijn geaccepteerde zijn, maar is dat wel van mij of is het schijn? Is het pilletje dat ik slik mijn grote tevredenheid? De dokter verzekerde me nadat ik drie keer had afgebouwd en drie keer in dezelfde mistroostige en angstige wereld terug zonk, dat het pilletje mij de rest van mijn leven zou vergezellen. Ik was gerustgesteld en voelde me verzekerd van een innerlijke rust.

De vele therapieën, studies en zelfstudies, meditaties, reiki behandelingen, homeopathische middelen en ga zo maar door ten spijt, was het pilletje mijn redding en genezing. Ik accepteerde het en genoot en geniet van mijn leven. En toch…. Af en toe speelt de gedachte op, in alles waar ik in geloof past dat pilletje helemaal niet. Het is alsof ik mezelf verloochen en voor de gek houd. Maar zonder kan ik niet.

Dan komt mijn redder in nood, mijn relativerende nuchtere verstand en stelt me gerust met een simpel, het stofje dat jij niet aanmaakt, zit in dat pilletje, klaar is het verhaal. En dat geloof ik dan maar. Ik hoop dat het chemische goedje inderdaad vervangt wat ik van nature niet aanmaak. Net als alle andere medicijnen die ik genoodzaakt ben te slikken omdat ik ook die stofjes niet meer aanmaak. De reden van al deze missende stofjes zal in overtuigingen en stress liggen, ondanks dat mijn bijnieren er niet meer zijn, maar soms is het weten niet genoeg. Dit kan ik niet zelf oplossen, of ik wil of niet en het is goed. Er zal altijd iets blijven knagen tot ik zelf het knagen staak.