8. sep, 2019

Zelfliefde

Verdwaald in mezelf, geen wegen en geen paden, slechts gedachtengolven die me meenemen naar plekken waar ik lang niet ben geweest. Ik probeer woorden te verbinden aan wat ik voel, te verklaren waarom ik huil. Het waarom willen weten, neemt langzaam een grotere plek in dan de gedachte zelf die de emotie liet ontspruiten. In woorden vind ik lang niet altijd antwoorden op wat ik zoek. Nu ik van mezelf mijn verdriet niet altijd meer hoef te verklaren, is huilen bevrijdend.

Soms is het niet anders en blijf ik er in. Dwalen tot ik niet meer kan. Mijn hoofd doet zeer en de spanningen in mijn schouders nemen het over. Gedachten maken dat ik me soms verdrietig voel. Van de week leerde ik dat niet alleen gedachten dat kunnen, maar ook dierbaren. Als het ware voelde ik het verdriet van iemand die heel dichtbij me staat. Niet eerder maakte ik dat mee. Later werd mij verteld dat ik haar situatie zelf heb meegemaakt en dat wat ik dacht dat haar verdriet in mij was, mijn eigen verdriet was. En toen ik die gedachte volgde, voelde ik dat het klopte en er kwam nog meer verdriet.

Iemand achter laten waar een verleden samen is en waar de liefde nog is, is een grote stap. Alleen een innerlijke drang naar het voor jezelf zorgen kan die stap overleven. Liefde voor jezelf is dan groter en dan kun je de stappen zetten die voor jou de juiste richting op wijzen.