11. okt, 2019

Ik koester mijn monster

Als er iets gebeurt wat je van binnen zo heeft geraakt dat je het voorval vergeet en je verder leeft alsof het nooit is gebeurd, vreet dat je van binnen op. Op wat voor manier dan ook. Het is niet weg of nooit gebeurd, het heeft je zodanig geraakt dat je geest er niet mee om kan gaan. Het wordt geparkeerd in je lichaam. Daar gaat het etteren. Het kan lang of kort duren, maar het komt er een keer uit. Een gebeurtenis dat zo een impact heeft, ligt soms lang ergens diep verborgen. Met allerlei klachten, lichamelijk of geestelijk, vertelt het je dat het er nog is. Vol in beeld is het niet te verdragen, toegedekt kan het niet anders dan zich in allerlei gaten spleten zich te uiten. Het is als een ballon dat op knappen staat en het laat lucht ontsnappen waar het kan.

Soms raken mensen weg van zichzelf als dit gebeurt. Verdedigingsmechanismen schakelen zichzelf in ter bescherming van het zelf. Vaak gebeurt dit op een manier die goed paste bij een klein kind, maar die op een volwassen leeftijd meer schade berokkent dan goed doet. Als kind zijnde loste je geest emotionele problemen op een manier op zodat het kind kan overleven. Als je volwassen bent, heb je andere mogelijkheden die nu buiten beschouwing worden gelaten. Hierdoor suddert een gebeurtenis en de gevolgen daarvan jaren lang door. Mensen kunnen zich gaan uiten op een andere manier dan hoe ze zijn, alleen omdat er een mechanisme in werking is gezet om veilig te overleven.

Mensen raken verdwaald in zichzelf als er niet op tijd wordt gesignaleerd dat er onderhuids iets aan het werk is wat het leven in het nu saboteert. Een domino-effect wordt op deze manier gecreëerd. De ene trigger activeert de andere en voordat je het weet sta je alleen nog maar in de overlevingsstand. Je leeft niet meer, maar overleeft.

Dit geeft zodanig veel stress dat je er ziek van wordt. Je kwakkelt al jaren, je voelt je nooit helemaal happy, je voelt je leeg en tenslotte wordt je echt ziek. Mij overkwam het. Ik kreeg de ziekte van Cushing. Ik maakte alleen nog maar cortisol aan, stond voortdurend in de overlevingsstand. Ondanks al de therapieën die ik heb gevolgd was het monster in mij niet uitgetreden. Ik had het gekoesterd en verstopt zonder dat ik het in de gaten had. Mijn monster is verstrengeld met mij. Ik weet niet waar ik begin en het monster eindigt.