22. okt, 2019

Begrip is een sleutelwoord

Ik ben dit blog begonnen toen ik ziek was. Het was een lange en onzekere weg naar een diagnose. Ik werd te ziek om nog te werken. Ik had een grote behoefte om mijn gedachten op te schrijven. Vooral om gedachten en stukjes verleden te delen zodat andere mensen een kans kregen op erkenning en herkenning.

Mijn eerste moederjaren waren erg heftig en ik had toen niet de gelegenheid en de rust om op te schrijven hoe ik de kleine dingen als groot had ervaren. Nu ik thuis kwam te zitten en weinig anders nog kon dan zitten, ben ik dit blog begonnen.

De drang om andere moeders te bereiken en te delen wat je als moeder ervaart, denkt en doet, was groot. Toen ik veel van mijn frustraties, zorgen en mooie momenten in mijn schrijven had verwerkt, besefte ik dat moeder zijn alleen, niet was wie ik ben. Ik kwam steeds dichter bij mezelf en ik schreef ook steeds vaker als mens dan als moeder.

Mijn kinderen kwamen vrij vlot achter elkaar en ik was vrij jong toen ik hen kreeg. Ik was overdonderd. Toen zij ouder werden en ik mijzelf stukje bij beetje terugvond, kon ik het grotere plaatje zien. Ik was niet langer bezig met de schok van moeder-zijn. Van een deel ging ik naar het geheel. Ik wilde schrijven wat mij als persoon bezig hield.

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. De een in woelige baren en de ander dobberend in een baai. Maar we weten allemaal hoe het wiebelen van een boot voelt. We varen allemaal over zee, de ene zonder kaart en de ander van boei naar boei. Soms in een mooi schip en soms in een roeiboot. De zee is er voor ons allemaal als bodem en als leidraad. En eens varen we allemaal dezelfde kant uit.

Mijn drijfveer blijft schrijven voor herkenning en erkenning. Delen van mijn gedachten en daardoor een samen-zijn-gevoel creëren, is nog altijd mijn doel. Ik heb de wijsheid niet in pacht, ik schrijf wat ik voel en wat ik denk. Begrip is een sleutelwoord.