18. nov, 2019

Vader

Het was een bewogen weekend. Nieuws dat me erg raakte, heeft me toch wel een paar dagen bezig gehouden. Maar ik houd me voor dat het voor mij maar een paar dagen zijn. Een dierbare in mijn omgeving zal er een stuk langer zoet mee zijn. En dat raakt me het meest. 

 

De opendag op de hotelschool was een eye opener. Zij wist al lang dat dit haar pad zou zijn. Ik was daar niet zo zeker van, maar zou geen stro breed in de weg leggen. Wat ik zag en hoorde daar in Leeuwarden, overtuigde mij helemaal. Ik werd er blij van en wist nu ook dat dit een zeer boeiende en veelzijdige weg zou worden die ze zou gaan afleggen.

 

Naast het feit dat de verkering van mijn dochter toch weer aan was, gelukkig, het is zo een schat van een jongen. Is er dan ook voor het eerst in mijn leven een schoondochter in beeld. Spannend wat die twee kids van mij allemaal aangaan en doen.

 

Mijn lieverd zit nog ruim drie weken hoog en droog in Thailand waar hij het ontzettend naar zijn zin heeft. Dat maakt me blij. Ook al kwakkel ik wat met mijn gezondheid, het doet me goed dat mijn lievelingen zo tevreden zijn. Ik merk dat ik me wat terugtrek en nog meer geniet van kleine dingen, een goed boek, een wandeling, knuffelen met mijn diertjes en zijdelings glimpjes meepakken van alles om mij heen.

 

Ik zeg het verkeerd. Het zijn geen kleine dingen. Als je bedenkt dat het ineens nooit meer zo zou zijn, is het een enorm groot gemis. Ik denk aan mijn vader en aan die van haar. De mijne lijkt veel verder en toch is hij hier nog op aarde...