1. dec, 2019

Gescheiden

Op vrijdag aan het begin van de avond stoppen veel auto's in onze straat. Kinderen rennen uit de auto of juist naar binnen alvorens de auto weer vertrekt.

 

Ook op school merk ik de naweeën van een scheiding. Boeken vergeten mee te nemen van vader, huiswerk niet gemaakt vanwege het feit dat niet alle spullen zijn meegenomen naar moeder.

 

Ze gaan er gelaten, verdrietig, gewoon en gefrustreerd mee om. 'Bent u gescheiden juf' vraagt een meisje uit de derde aan mij. Ik kijk naar haar verdrietige ogen. Ze heeft me net verteld dat haar vader al een ander heeft, ze waren vorige week pas gescheiden.

 

Ja zeg ik. En ik denk aan mijn kinderen. Hun verdriet ken ik gedeeltelijk. Ik kan niet in hun hoofd en hart kijken. Tegen mij zijn ze altijd heel open geweest. Ze zagen voor- en nadelen. Ze pakten de draad snel weer op en ze genoten van meer qualitytime met papa en mama alleen.

 

Uit hun perspectief bekeken, is een scheiding altijd het begin van losse grond onder je voeten. Er is storm in je veilige haven en voor het eerst besef je dat iets over kan gaan en dat vanzelfsprekend niet oneindig betekent.

 

Een stap uit elkaar is vaak een stap dichterbij jezelf. In eerste instantie verscheur je zekerheid en geborgenheid, je verscheurt een gezin. In mijn geval toen ik kind was, was het een einde van het zien van mijn vader. In het geval van mijn kinderen, vanuit mezelf gezien, een begin van het leren luisteren naar jezelf en kiezen voor jezelf. In deze wereld is dat geen kleine opdracht.

 

Voor veel kinderen is scheiden zoals het woord zegt. Gescheiden van papa en mama. Hoe goed een stap ook kan zijn, het is voor een kind zijn eerste stap alleen.