12. dec, 2019

Tekst

Naast mijn lerarenopleiding Nederlands, heb ik toen ik begin dertig was, de studie psychodynamische therapie afgerond. Deze studie heeft me onder andere  lichaamsgerichte therapieën leren toe te passen.

 

In de studie oefenden studenten met elkaar. Prachtige en intense ervaringen heb ik daar beleefd. Ik heb door enorme obstakels heen geademd, die mij veel inzichten hebben gebracht.

 

Lichaamswerk sprak mij het meeste aan. Bij mijzelf ondervond ik dat mijn gevoelens hierbij aan het woord kwamen en dat ik geen woorden hoefde te gebruiken. Misschien lijkt het er niet op, maar onder woorden brengen wat ik voel en ervaar, was voor mij een obstakel. Woorden dekten de lading niet en leidde mij weg van de kern: het kleine meisje troosten, moed inspreken of het gewoon te laten weten dat ze er mocht zijn.

 

Door simpelweg op een bepaalde manier te ademen zag ik dingen of voelde ik oud zeer haar weg naar buiten vinden. Ik hoefde niets te verklaren, ik hoefde niets met wat er opborrelde, ik hoefde het alleen te ervaren. 

 

Dat ik daarna zachtjes begeleid werd de sessie goed af te ronden door het kleine kind in mij te troosten, te laten zien dat ze toen niet anders kon, maar nu wel, of op een andere manier die passend en doeltreffend was, was fijn. Ik pakte een hand aan en liep mijn verhaal uit.

 

Af en toe denk ik nog met veel warmte terug aan die intensieve studietijd. Het waren de eerste stapjes naar een groter bewustzijn, naar een liefdevoller naar mijzelf kijken. Ik heb er bewust voor gekozen om als docente door het leven te gaan en niet als hypnotherapeute. Mijn kennis en inzicht wil ik breder inzetten. Werken met leerlingen van 11 tot en met 15 jaar geeft mij die kans. Ik zal geen mensen helen, maar ik hoop dat ik hen een stukje zelfliefde, zelfacceptatie en zelfinzicht mee kan geven op hun levenspad.