19. dec, 2019

Loop als in Loep

Vannacht werd ik wakker van de kat, hij speelde met een muis. Ik heb het arme dier proberen te redden, maar dat was tevergeefs. Een uur later spurtte Ollie van het bed de badkamer in en twee tellen later rende hij als een dolle naar beneden door het kattenluik de tuin in. Met mijn grieperige lijf stond ik op om te kijken wat de schade in de badkamer was. De stank verwelkomde mij al… Het wakker maken van Bart heeft geen zin, die gaat meteen over zijn nek, dus al kokhalzend knapte ik het klusje op. Ondertussen kwam Ollie weer naar boven en keek mij zielig met neergestreken oortjes aan. "Ach jochie jij kan er niks aan doen", ik gaf hem een aai over zijn bol, maakte zijn billen schoon, waste mijn handen en kroop weer in bed.

Aangezien Ollie tegen me aan kroop, kon ik in eerste instantie de slaap niet vatten. Mijn keel deed zeer en mijn oren deden raar. Ik bedacht dat het net een loop (spreek uit als loep) leek. En toen begon mijn brein te ratelen… wat als we iedere dag dezelfde dag doormaken, maar dan net even anders. Ons lichaam is er opnieuw, onze gedachten zijn er opnieuw, maar gebeurtenissen zijn anders. En iedere nacht weer dommelen we  in slaap en begint de loop opnieuw. Een soort computerprogramma. Wij denken dat we leven, maar we zitten vast in een loop. Ik vond het vannacht briljant bedacht. Het paste ook wel bij mijn witte laken theorie. We zijn allemaal hetzelfde witte laken en door vingers onder het laken omhoog te steken, ontstaan er verschillende spookjes/mensen/wezens, maar in beginsel zijn we het witte laken.

Toen ik vanochtend koortsig wakker werd, vond ik mijn theorie een beetje vreemd. Het klopte niet meer zoals het vannacht leek te kloppen. Toch was er iets in mij dat het niet helemaal los kon laten. Ik heb het boek de Matrix gelezen en verschillende andere boeken en theorieën over het feit  dat we in een illusie leven. Ik voel daar wel wat vibratie overeenkomen. Toch blijven er voor mijn ego wat losse eindjes zitten aan het hele verhaal. Ik denk dat als de tijd rijp is, die eindjes vanzelf oplossen tesamen met mijn ego. Tien jaar geleden dacht ik nog heel anders dan nu, dat zal over nog eens tien jaar ook wel zo zijn. Vooralsnog stap ik maar weer in mijn loop, mijn leven, mijn illusie, mijn hoofd…..