22. dec, 2019

Verhalen tot leven gekomen in een illusie

Soms word ik overspoeld door een emotie. Het grijpt me en neemt het roer even over. Ik ben niet in staat het te stoppen en heb ook niet goed door dat ik ben overgenomen. Mijn woorden spatten uiteen in een werkelijkheid die niet langer de mijne is. Al mijn energie zit in die paar minuten waarin ik verdwaald opengereten wordt door golven van verdriet of angst. Tot de werkelijkheid mij weer verwelkomt en ik langzaam afdaal in een lichtere wereld. Ik kijk dan terug alsof ik op vakantie ben geweest en de ervaring alweer ver weg lijkt. Alleen was het geen vakantie, maar voelde het aan als een persoonlijke hel.

Ik was alleen en streed met mijn demonen. Verhalen tot leven gekomen in een illusie.

Daarna komt het uitleggen. De verantwoording van woorden die als vergrotende trap in de lucht zijn geslingerd om hard neer te komen. Ze verworden tot muren die mij en mijn geliefden uiteen slaan. In rust hervind ik mijzelf en dringt het tot mij door dat de werkelijkheid niet tegen mij is. Mijn emotie greep ik als zwaard om tegen lucht te vechten. Het nam me mee en trok me tot waar ik niet langer wist wat er daadwerkelijk gebeurde.

In rust, ben ik opgelucht dat ik weer op adem kan komen. Opgejaagd door mijn emoties, weet ik nooit wanneer het toeslaat. Als verhalen in mijn hoofd te groot worden, ik mezelf verlies, is het tijd voor armen om mij heen die me terughalen naar het nu en mijn spoken verjagen. Alleen kan ik nog niet de grond onder mijn voeten vinden. Ik vertrouw nog niet genoeg op het feit dat ik goed genoeg ben, dat ik er mag zijn.