5. jan, 2020

Australië brandt.....

Australië brandt.... intens zijn de beelden.... de dieren die reddeloos verloren zijn, de angst bij hen, de pijn. Mensen die vluchten, brandweerlieden die eindeloos strijden, het doet pijn hen zo te zien lijden.

Ik eet nog een kerstkransje, het hele zakje is over van de feestdagen. Ik kijk terug op warme en gezellige dagen, geen centje pijn. Vreemd het contrast, de vredige stilte hier en het strijden daar.

Ik ga weleens naar bed en dan vraag ik me af hoeveel dieren lijden ergens op de wereld. Steeds als er een foto voorbij komt waarop een dier van levenslange mishandeling gered is, steekt het van binnen. En dan op een avond voor ik slapen ga, hoop ik dat er niemand lijdt. Een onnodige gedachte, er lijdt altijd iemand.

Met mensen heb ik dat minder, vreemd genoeg. Ik bekommer mij altijd om dieren. Omdat ze geen stem hebben, geen rechten. Wie zijn wij dat we met dieren doen wat we willen. Juist wij mensen zouden ons verplicht moeten voelen dieren zonder stem goed te verzorgen.

Gelukkig zijn de dieren die in Australië gered worden veelal terecht gekomen in liefdevolle armen. Ik hoop dat de regen genadeloos zal neerslaan voor dagen en dagen. Dat mens en dier daar en overal zich vredig, veilig en geborgen kunnen gaan voelen. Dat is ook waarom ik petities heb getekend tegen vuurwerk en voor rechten voor dieren.

Laten we mens zijn en menselijkheid uitdragen naar mens en dier. Iedereen heeft recht op veiligheid en geborgenheid, wij mensen kunnen dat bieden.