10. jan, 2020

Lieve Ladaan

Vol passie praat ze over haar ouders, zus en familie, ze straalt en trots laat ze foto's van haar mooie land zien. Ze is er na jaren weer eens geweest. Net voor de hel los barstte, was ze weer terug. Het vliegtuig dat nu uiteen gereten op de grond ligt, de mensen allemaal dood, zou zij in hebben kunnen zitten, maar zij besloot een paar uur eerder terug te komen.

Zij, mijn lieve vriendin. Al jaren komen we samen, drinken we koffie, lunchen we ergens, gaan ergens naar toe, delen onze verhalen, zorgen onze lachbuien en verdriet. Zij is Iraans in Nederland. Haar land laat haar mensen in de steek, de wereld laat haar mensen in de steek en zij geeft haar liefde aan haar mensen om haar heen, ver weg en dichtbij aan haar familie en haar land in ieder woord, in ieder gebaar.

Vanochtend zaten we aan tafel met een kop koffie en ze vertelde intens verdrietig dat haar volk het moeilijk heeft. Haar mooie land en ze liet me foto's zien, dat door zo weinig mensen wordt gezien. Al de natuur, maar ook het mooie handwerk, tapijten, beelden, schilderijen. Ze straalt en is bedroefd. Haar moeder zei haar dat ze gelukkig weer veilig in Holland is en dat ze niet meer moest komen, te gevaarlijk.

Ze slikt haar tranen weg. De familieband is zo hecht, warm en sterk. Ik omhels haar. Vertel haar dat haar ouders heel dichtbij zijn, in haar hart en zij in die van hen. Ik moet zelf bijna huilen om zoveel liefde en verdriet. Mijn ouders... zijn veel verder, ik heb ze niet.

Ik ga naar huis en ben een heel klein beetje jaloers. Ze heeft alles en zo weinig, maar ze heeft de liefde van haar ouders die haar liever niet zien opdat zij veilig blijft, mooi en verdrietig tegelijkertijd.