25. jan, 2020

Onze Rik

Eens in de paar jaar kom ik haar tegen, stralend als altijd. Vanochtend liep ik haar bijna voorbij, ze was grijs geworden, maar haar glimoogjes had ik net op tijd gezien. Als altijd even hartelijk vroeg ze mij hoe het ging en hoe het gaat met Rik.

Hij was drie en een half toe ze me zei dat het slim was om te bekijken of Rik wel naar de gewone basisschool kon. Het verraste mij, maar ergens voelde ik ook opluchting. Rik had zijn eigen ritueel op de peuterspeelzaal en daar hield ze rekening mee. Zomaar stoppen met spelen terwijl de blokken nog niet zo waren gebouwd zoals hij in zijn hoofdje had, kon niet. Hij mocht het afmaken en in de kring komen zitten naast de juf waar ze een plekje voor hem bewaarde. Zo waren er legio ritueeltjes die Rik afwerkte en waar hij niet in werd gestoord. Want al snel had juf ontdekt dat daar de rust danig door werd verstoord en Rik de rest van de ochtend niet meer uit zijn bui te trekken was.

Door haar had Rik een fijne tijd op de peuterspeelzaal. Ze gaf mij aan dat op de basisschool geen tijd was om die aandacht te geven aan Rik, daar moest hij mee in het gareel wat hij gewoonweg niet kon. Ik was het met haar eens en we doken de tijd in van diagnose stellen, oudertherapie, coaching, speltherapie en noem maar op. Rik ging naar het speciaal onderwijs nadat er was vastgesteld dat hij een vorm van autisme had.

Ze heeft hem stilletjes gevolgd iedere keer als ik haar sprak. Zo was ze trots en blij toen ik vertelde dat hij naar groep 7 van een reguliere basisschool mocht. Toen hij naar een montessori mavo ging en vandaag kon ik haar vertellen dat hij daar was geslaagd en nu een Mbo 4 opleiding volgt in Hilversum en dat hij veel vrienden heeft en uitgaat en een youtubekanaal heeft en zelfs al een vriendin heeft gehad.

Ze glunderde en zei trots, onze Rik toch...❤