5. feb, 2020

Even niets

Het overrompelt me, het is er ineens, die blinde paniek...het overweldigt me en maakt me luttele minuten doodsbang. Achteraf heb ik de signalen wel gezien, maar waren ze niet doorgedrongen. Langzaam werd de stapel steeds een beetje groter tot het omkiepte en dat was natuurlijk niet ineens. Alle voorbodes waren er, maar onderbelicht.

Nu is er stilte. Ik heb aangegeven dat ik even radiostilte nodig heb om grote gevaren weer in de juiste proportie te ervaren. Ik ken het wel van mezelf, maar het is al zo lang geleden. Ik was bijna vergeten dat ik hier al eens was.

Ik kan het nu zelf aangeven. Ik haal even de stekker eruit en ik weet dat ik er snel weer ben. Even geen verantwoordelijkheid, geen verwachtingen en geen keuzes om te maken.

Ik ben oké voor nu in mijn kleine eigen wereld. Straks stap ik weer in die van jou en de rest van iedereen en dan is het ook weer van mij, maar nu even niet.