8. feb, 2020

Onze passie is wie we zijn

Toen mijn zoon zijn you tube kanaal begon, vertelde hij mij dat pas later. Toen hij een aantal volgers van rond de 200 had. Ik was zo trots! Ik had geen idee van you tube kanalen en al helemaal niet dat mijn zoon zoiets zou doen.

Ik volgde hem op de voet, ik was even enthousiast als hij als er weer volgers bij waren. Hij verdiende er een behoorlijk zakcentje mee. Vooral de commentaren waren leuk om te horen.

Toen ik ziek werd en niets meer kon, kort gezegd, ben ik dit blog begonnen. Puur om van me af te schrijven en ook eigenlijk wel op zoek naar herkenning. Mijn leven lang heb ik veel gedachten alleen bekeken en veroordeeld in mijn hoofd en ik was eigenlijk nieuwsgierig geworden of ik in sommige gevallen wel zo vreemd dacht.

Ik vond het een heerlijk moment het schrijven. Dat vind ik nog steeds. Het borrelt in me op en ik moet meteen typen. Dat er zoveel mensen mij wekelijks zouden volgen, besefte ik toen niet. Nog steeds komt het heel onrealistisch over als ik het getal van lezers met drie cijfers zie prijken. De opmerkingen daar haal ik de meeste steun, troost, warmte en plezier uit. Ik vind het bijzonder dat ik gelezen word, maar dat er ook wordt meegedacht, meegeleefd en herkend dat maakt mij warm. We zijn ten slot van rekening met z'n allen in één wereld, we moeten het samen doen.

Dus nu zitten mijn zoon en ik samen weleens te babbelen over onze passie. Hij trots op mij en ik op hem. We doen wat we leuk vinden en waar ons hart ligt en dat is wie we zijnā¤