22. feb, 2020

Twijfel, angst en onwetendheid

We keken samen film. De sociale interacties in de film, intrigeerden ons. We raakten in gesprek over sociale interventies, denkwijzen en het kuddegedrag. Mensen doen veel uit onzekerheid of angst, veel uitingen in het sociale verkeer zijn daardoor onoprecht.

Zowel hij als ik vinden het lastig tegenstrijdige signalen te plaatsen. Woorden zeggen soms heel iets anders dan het lichaam en de uitstraling. Dat conflict jaagt mij weg en boeit hem. Hij analyseert het en trekt voorzichtige conclusies waarin hij niet oordeelt.

Waar ik wegliep, in mezelf keerde of simpelweg er niet aan dacht om een actie te moeten ondernemen. Doet hij dit anders. Hij observeert en leert. Hij doorziet denkwijzen waarbij de acties niet stroken met wat hij aanvoelt. Hij begrijpt en kan daardoor steeds meer zichzelf zijn zonder zich kwetsbaar te voelen. De kracht van het zijn wie je echt bent, komt zo naar buiten.

Hoewel ik na jaren anders in mezelf sta en mezelf ook kan zijn in de meeste situaties, was mijn weg naar dit punt heel anders. Misschien dat ik daarom nog graag de stilte zoek, niet altijd weet hoe ik moet reageren en misschien wel erg nalatig ben in contacten. Ik besef het, maar weet niet hoe de spontaniteit te vangen die dit kan veranderen. Onwetendheid is altijd een vriend van mij geweest zonder mijn medeweten. De kleine stapjes die ik nam en neem om op het punt te komen altijd mezelf te kunnen zijn in het sociale leven zonder de eeuwige stemmen die paniek zaaien over hoe te handelen, brachten mij hier. De grote stappen van hem, razen mij voorbij. In het kijken naar hem, brokkelt mijn onwetendheid langzaam af.

Hoewel het niet weten mij lang berscherming gaf. Sommige sociale conventies wil ik helemaal niet doorgronden en zelf toepassen, merk ik. En zo is daar de twijfel.