28. feb, 2020

Voor altijd veilig in mijn hart

Ik weet nog dat ik haar tegen mij aan legde in het grote bed en mij verheugde op een uurtje samen slapen. Daar dacht madammetje anders over.... niks tegen mij aan liggen, eigen ruimte en eigen manier had ze nodig. Ik legde haar in haar bedje en haar twintig minuutjes huilen begon. Het ging mij door merg en been, maar als ik dan wat later kwam kijken, lag ze met een intens tevreden gezichtje te slapen.

Met hem was dat anders. Hij wilde vanaf dag 1 alleen maar bij me zijn. Stil en tevreden lag hij tegen mij aan. Iedere poging om hen weg te leggen, eindigde in krijsen. Ik gaf hem ook de twintig minuutjes, maar waar het voor haar een verwerken van de dag van inspanning naar ontspanning was, was het voor hem een eeuwigheid aan eenzaamheid, angst en verlatenheid. Ik deed dat dus niet meer. Hij was ruim twee jaar aan mijn zijde. Waar ik ging, ging hij.

Nu gaan ze beide al jaren hun eigen gang. Intens tevreden en meest van de tijd gelukkig zijn ze bij mij en in de wereld. Gisteravond lagen ze beide tegen mij aan, samen de avond vieren. Vandaag vliegen ze weer uit. Zij naar haar vriend in Amsterdam en hij met een vriend naar Antwerpen. Maar ze zijn voor altijd veilig in mijn hart.