1. mrt, 2020

Onze pap

Mijn zus en ik....tot de maan en terug en oh wat een kraters hebben we gezien. Samen zijn we twee handen op 1 buik of water en vuur, maar samen zijn we. Hoe ouder we worden, hoe meer we elkaar begrijpen en hoe milder we worden. De strijd uit onze jeugd heeft ons ingehaald. De glans die er toen ook al was, is stralender dan ooit. We hebben geen strijdbijl meer en eigenlijk zou die er nooit geweest zijn als we anders waren opgegroeid.

Vanavond belde ze onze vader. Het stond op speaker, dus ik luisterde mee. 'Pap, je wordt 70, goed als we een cadeau komen brengen? We hebben iets gemaakt voor je.' Pap klonk nuchter als altijd. Al hebben we hem nu jaren niet gezien hij had eender gereageerd als we hem die week ervoor nog hadden gezien.

We zijn welkom. De eerste stap is gezet. Mijn zus hing op en we keken elkaar aan. De tranen zaten hoog en we huilden in elkaars armen. Daarna snoten we ons neus en schoten in de lach. Zo fijn een zus.... we spreken elkaars taal.

Dus vrijdagavond gaan we met onze mannen naar pap met een mooi cadeau. We hopen een stapje te mogen zetten in een wereld waar we ooit waren. Die wereld is broos, we waren er ooit en toen was dat niet lang. Wie weet mogen we er nu een poosje blijven....