8. mrt, 2020

Tekst

Ik lees vandaag krachtige en kwetsbare verhalen van en over vrouwen. Het maakt me nietig en trots tegelijkertijd. Veel zal niet alleen voor vrouwen gelden, maar voor de mens. Zoals zovelen pijn hebben te helen. Pijn en verdriet zijn als snoepjes uitgedeeld, ver in het verleden, maar waar we nu nog de smaak van proeven.

Vrouwendag voor de vrouw, de vrouw die ver weg werd verkracht, die dichtbij werd veracht. Vrouwen die allen liefde zoeken, vooral die voor henzelf. Ze houden van hun kinderen, van hun man, van hun vrienden en soms ook van hunzelf.

Waar het leven vandaag een glans geeft en de zon laat schijnen, bij die vrouwen is het gelukt. Ze kunnen weer stralen en de knoop in hun buik laten verdwijnen. Ze lopen rechtop, kennen de klappen, maar geven niet op.

Ben jij nog niet zo ver? Weet dan dat je vrouw bent, weet dan dat je gehoord wordt en zeer zeker gekend. Reik uit naar de hand die je wordt geboden. Al is het een onmogelijke stap, wie jij bent, is nooit verboden.

Vrouw, mens, iedereen, raak je kleine kind zachtjes aan en ween. Huil alle pijn je lichaam uit, omhels je zelf en die ander, jij bent nog steeds jouw mooie jij, niemand andersā¤