29. mrt, 2020

Tekst

Mijn worstels meedogenloos losgetrokken uit een onstabiel bestaan.
Maar desalniettemin mijn huis.
Alsof je loopt zonder grote teen.
Ik voelde me verdrietig en niet boos.
Ik voelde me verlaten en alleen.
Ik voelde me nergens meer thuis.

De dagen werden maanden, werden
jaren, werden meer dan tijd alleen.
Alsof ik mezelf niet kon verdragen.
Werden stukjes leven overgeslagen.
Nu ik terugkijk voel ik me nergens heel.

Als de bodem je wordt ontnomen.
Blijft het leven een gevecht
met jezelf.
Om telkens te bekomen
van waar je je aan hebt gehecht.
Je wilt het bijna geloven,
Want het lijkt zo echt.