30. mrt, 2020

Tekst

Door grasvelden van mensen
als een pantser gevouwen een kind
alleen
zonder vertrouwen.

Zeeën van tijd en een nooit gespeeld spel brengt gezelligheid in kopjes
zonder geweld.
Ze speelde met krijt
Had in verbeelding twee bananen gepeld,
maar het bed was kwijt.

Hollen achter de tram aan.
In drommen de warmte aanraken.
Kleine wolkjes uit monden,
ze praten langs haar heen.
Ze heeft geen deken alleen een laken.

Haar handen gevouwen,
met wensen zo zoet,
wilde ze enkel een klein beetje houden
van de uitgedeelde koek.
Zo bang als een muis.....
Zoekt zij slechts een thuis.