3. apr, 2020

Tekst

Kan er zoiets zijn
als een hand op mijn schouder,
een goedmoedige knipoog,
een hand in die van mij.
We zijn dan misschien iets ouder,
maar een beetje warmte,
doet niemand pijn.

Mag het nog even,
wat gezelschap misschien niet iedere dag.
Iemand voor bij de thee
of koffie dat is om het even.
Als het soms maar mag.

We gaan nu avondeten,
ach, we is natuurlijk ik en mijn bestek.
We zagen vandaag alleen door het raam
wat mensen bewegen,
maar ik ben blij, ik ben nog op mijn eigen stek.

Naar bed in deze tijd van mijn leven
is een verlenging van de dag.
Ik lig zonder iemand te spreken
net zo stil als overdag.