14. apr, 2020

Het kabbelen van het leven

Een goede vriendin vraagt me via de app waarom ik niet bang ben voor Corona. Haar ouders en zus leven in Iran en daar is de situatie schrijnend. Dus ik begrijp haar angst. Ik heb die niet. Ik heb daar geen familie en iedereen om wie ik geef, is veilig thuis. Dus Corona is niet in mijn leven.

Ik lees er niet meer over, ik kijk er niet meer naar, ik zit het uit. Ondertussen mijn leven leidend net als anders, op de beperkingen na. Ik maak me niet boos over wat anderen wel of niet doen zoals ik dat nog wel deed in de eerste week. Eigenlijk is Corona bij mij al verleden tijd.

Ik kan zo leven, want ik mis geen dierbare door de ziekte. Ik heb geen economische gevolgen waar ik mee te maken heb, ik mis alleen het contact met mensen die niet tot mijn gezin behoren. Dus kan ik dit zeggen en me rustig voelen.

Ik merk wel dat ik me minder goed kan inleven als mensen de angst van het virus de boventoon laten voeren. Hoewel ik het begrijp. Maar zelf heb ik na de verschillende fases waar ik tijdens de slimme lockdown doorheen ben gegaan, geen zin meer om zo een klein microscopisch deeltje mijn leven te laten beheersen.

Waarschijnlijk komt de onverschilligheid mede door de tijd. Het duurt lang en ik val terug op wat in het leven nog gewoon is en richt me daar op. En zo kabbelt het leven verder en besef ik steeds meer wat een groot geluk er schuilt in het kabbelen van het leven.