19. apr, 2020

Tekst

Het is zo dat ik persoonlijk niet in angst leef en kabbelend doorleef. Ik besef echter dat onze zorg-mensen dit gevoel niet kunnen delen.

Mijn zus en de zus van Bart werken in de zorg. Al jaren horen we horror-verhalen hoe ze met steeds minder geld en personeel hun werk moeten doen. En nu is er van alles een te kort en moeten we mede daardoor zulke draconische maatregelen nemen. Daar waar nu de economie gaat wankelen wordt geld gegeven. Een mooi gebaar, dat absoluut, maar onze zorgverleners werken nog altijd net zo hard en met gevaar voor eigen leven voor een hongerloon.

Wat ik beleef, is dat als je als verzorgende door het leven gaat, komt de zorg voor die ander eerst en dan pas de zorg voor de verzorgende zelf. Ze gaan door ook zonder beschermende kleding. Ze gaan door ook als ze veel langer en meer moeten werken voor hetzelfde loon, ze gaan door om ons te helpen.

De zorg is uitgekleed, naakt en kwetsbaar staan ze kei hard voor ons klaar. Laten zij nu eens een salaris krijgen, de middelen krijgen het respect krijgen dat zij verdienen. Laten we de zorg op nummer 1 zetten, want wij zijn ook nummer 1 voor hen!