21. apr, 2020

Eisen stellen aan jezelf

Ik hoorde wat hij zei. Ik moest denken aan mezelf, mijn zus en zijn vader. Herkenbaar waar hij mee worstelde. Herkenbaar dat hij dat deed en op die manier. Hoewel ik zelf geleerd heb om te gaan met mezelf en mijn gedachten, wens je het toch anders voor je kind. Niet dezelfde spoken opjagen, niet hetzelfde doolhof bewandelen. Maar ach dat is een utopie.

Wat ik denk te hebben bereikt, kon alleen maar door de optelsom die ik heb gemaakt. Al zijn de cijfers hetzelfde hij zal toch zelf moeten tellen om bij een uitkomst te komen dat hem past. Hij moet de zwarte diepe putten misschien ook bezoeken om het zonlicht te kunnen waarderen. Maar om langs de kant toe te kijken, doe ik dan niet altijd voor mijn plezier.

Ik hoor dat zijn dilemma's anders zijn, zijn doelen ook. Hij stelt hogere eisen aan zichzelf, het leven, heb ik het idee. Ik voel me er wat weemoedig door. Ik had er niet bij stil gestaan dat wat vat op mij heeft deze generatie niet zou overslaan.

Ik til er misschien te zwaar aan en ik zou me meer moeten laten leiden door mijn eigen lichtzinnigheid in de beste zin van het woord. Per slot van rekening ben ik er nog maar net achter gekomen dat ik voor mezelf knetter hoge eisen stel. Dat komt als je jezelf niet altijd serieus neemt. Een goede kijk, blijft dan achterwege. En dan bedoel ik hier nu niet de joligheid van het niet altijd serieus nemen.

Soms verras je jezelf door eens een andere bril op te zetten en dat alles dan net even anders lijkt, ook jijzelf. Iemand zei eens "Als je kijkt zoals je altijd hebt gekeken dan....etc," kijk je over zaken heen, maak ik het nu even af. Dus ik hoop dat ook hij af en toe een andere bril opzet. Ik zal hem die tip geven.