25. apr, 2020

Een beetje speciaal

"Ik denk af en toe een beetje anders" , zegt ze lachend tegen me. Ik kijk in haar stralende ogen en zie zoveel herkenning en zeg haar, ik weet het, ik denk ook zo.

Ze vindt het niet erg, net als ik, maar soms zit ze te veel op een ander spoor en raakt ze die ander even kwijt. Ze legt het mij uit en geeft voorbeelden, maar dat hoeft niet, ze vertelt wat ik al mijn hele leven ervaar.

Daar waar ik nieuwsgierig naar de diepte kijk, voorbij de oppervlakte, mis ik ook daadwerkelijk waar ik langs kijk. Daar waar mij de kleinste details opvallen en deze mij meenemen in hun eigen verhaal, mis ik soms de essentie. Soms is mijn essentie een wir war van kleine waarheden en focus ik mij op een wirretje van de war.

Ik zeg haar dat ze speciaal is, juist omdat ze soms anders denkt en doet dan de meesten. Juist omdat ze soms naïef is, juist omdat ze soms de essentie een tweede plaats geeft en de ondergewaardeerde kleine stukjes van het verhaal een kans geeft de hoofdrol te spelen. En ze zodoende vaak een stralend middelpunt laat zijn door uitspraken die net buiten de conventies vallen. Maar daardoor sprankelen en een nieuw licht werpen op een stukje onverteld verhaal.

Pas als iemand je daarom lief heeft, pas als iemand dat in jou ziet, dat waardeert en bewondert, jou daar nooit op afrekent en jou helemaal accepteert. Hoort hij bij jou. Ik kan het weten. En ik knipoog naar haar.