30. apr, 2020

Dubben

Dubben... zal ik wel of niet. Meest van de tijd, wordt het me bespaard, maar soms, weet ik het even niet.

Als ik het weet, voel ik het in mijn buik. Ik hoef er niet over na te denken, geen gewik of geweeg, ik doe iets of juist niet. Mijn buikgevoel heb ik sinds een paar jaar pas weer. Toen ik klein was, was dat mijn enige wegwijzer. Tot de twijfel zijn intrede deed. Ik werd mij bewust van een buiten mij en werd overdonderd. Een stortvloed van keuzes stroomde over me heen. En buiten mij, was ik alleen.

Niemand begreep mijn onvertelde en grotendeels onbewuste plat walserij. Mijn buik werd overstemd en na een tijdje vergeten. Ik keek, luisterde, zoog informatie op en probeerde te doen wat juist leek. Wat iedereen deed. Na een tijd wist ik niet beter dan zo te leven. Ik probeerde in te schatten wat buiten mij van mij verwachtte en deed dapper mijn best daaraan te voldoen.

Mijn buik kwam weer in beeld toen ik mezelf hoorde fluisteren. Ik sprak steeds luider totdat ik mezelf weer hoorde en zag. Ik herontdekte mezelf. Tastte af wat van mij was en wat van buiten. Zag langzaam de grenzen duidelijk worden en na een lange zoektocht, vond ik mijn buikgevoel weer terug.

Al snel bleek dat buiten mij steeds minder invloed had op mij. Ik begon steeds meer te vertrouwen op mezelf. Ik speel nog wel met dat wat ik denk dat ik niet ben, maar je hoort het al, dat is de stap die ik nu aan het zetten ben. Hoeveel buiten mij ben ik zelf? Dus het dubben is er zeker nog, want waar ik naar reik, kent misschien wel geen gelijk.