1. mei, 2020

De badmuts mevrouw

Ik zag haar steeds met een soort van badmuts op. Ze droeg sportkleding en ik vond haar eng mager. Door die muts sloeg ik aan het verhalen.

Mijn man weet dat ik dat doe en verwondert zich soms hoe ik aan al die verhalen kom. Het gaat vanzelf. Ik vul in en ga verder. Bij haar was mijn verhaal verdrietig. Ze was waarschijnlijk herstellende van kanker, die muts droeg ze omdat ze geen haar had natuurlijk. Ze trainde om weer op sterkte te komen. En omdat ik haar altijd alleen zag met haar hond, was ze in mijn verhaal haar strijd alleen aan het houden, met haar hond.

Totdat ik haar vanmorgen tijdens het wandelen tegenkwam. Een volle haarbos danste er vrolijk op los. Ze had gewone kleding aan i.p.v. haar sportkleding en zag er daardoor niet meer heel mager uit. Ze was aan het dollen met haar hond met rode blosjes op haar wangen.

Het schoot door mij heen dat ze geen kanker heeft, die badmuts had me op een ander spoor gezet. Ik was opgelucht en knikte vriendelijk.