2. mei, 2020

Hij vond mijn visitekaarte en belde me

Zo bijzonder.....ik word net gebeld met de vraag of ik Linda Klitsie ben en of ik in de Biesboschstraat in Amsterdam heb gewoond. Nieuwsgierig bevestig ik dit en vraag wie mij belt.

"Weet je nog dat je voor je 18de verjaardag in een automaat op het station visitekaartjes hebt gemaakt met daarop een uitnodiging voor jouw feest en dat je er per ongeluk 1 had achter gelaten?" Er begon me iets te dagen. "Ik was degene die dat kaartje vond en je belde." Ik wist het weer! Ik had hem zelfs uitgenodigd om ook op mijn feestje te komen, hij was net zo oud als ik.

Hij was niet op het feestje gekomen, maar ik ben hem gaan schrijven en hij belde mij. We hebben zelfs een paar keer iets leuks gedaan. "Weet je nog toen het ineens stopte dat contact?" Ik herinnerde me het niet meer. Hij vertelde dat hij alles nog zo goed weet, omdat zijn leven toen drastisch veranderde. Ik was één van zijn laatste herinneringen van zijn lopende leven. Hij belandde in een rolstoel.

We praatten nog een tijdje door de telefoon. Hij las een stukje voor uit een brief die ik hem schreef. Het bracht voor mij een stukje verleden tot leven dat ik liever niet herinnerde. Ik legde hem in de brief uit dat ik even niet meer thuis woonde. Een kleine traan rolde naar beneden.

Hij ging door een periode heen waarin hij het verleden nodig had om het nu te accepteren. Ik was voor hem een stukje uit een leven waarin hij nog een heel ander toekomstbeeld voor ogen had. Ik was zonder hem weer verder gegaan, mijn eigen legpuzzel aan het puzzelen. Hij was voor mij niet zo in beeld, het was even een leuk en bijzonder contact dat weer voorbij was.

Dus toen ik, 28 jaar later hoorde dat hij mij zocht. Een echo uit het verleden, was ik verbaasd. Ik moest mijn best doen om hem te herinneren en ik was voor hem zo levend als de dag van gisteren. Maar ik vond het bijzonder hem weer even te spreken. De jongen van het visitekaartje uit een ander leven.