4. mei, 2020

Vrij zijn is een utopie

Vrij zijn in iedere vorm, is een utopie. Als je fysiek vrij bent, leef je wel gevangen in je gedachten.

Onherkenbaar is daar altijd een stille angst. Deze is misschien niet te vergelijken met de schreeuwende angst van een mens in oorlogsstrijd. Ik wil hier in geen geval een vergelijking trekken. Wel wil ik stil staan bij de tralies in je hoofd.

De gemiddelde mens, want ook hier wil ik geenszins generaliseren, is geboeid met handen en voeten door zijn eigen denken. Sommige onbewust. Vrijheid in alle vezels van je lichaam, komt maar zelden voor.

In de start van je leven dringt al gauw het moeten in je kleine kinderleven. Je gevoel wordt ondergesneeuwd, de regels nemen het over. Al gauw is je hele wezen in de ban van je nieuwe zijn. Het worstelen begint.

Je vormt principes en uitgangspunten waar je achter staat. Je leeft volgens de opgelegde maatstaven en je denkt. Hier is je gevangenschap op zijn hoogtepunt. Je bent onbewust.

Veel mensen blijven op dat punt. Discussiëren als de beste en roepen het hardst. Denk ik, want ik ben ook maar een mens uit deze wereld. In mijn terugtocht naar mijzelf, ervaar ik touwen die niet meeveren om me heen. Ik blijf geloven in zinnen die gebeitst staan in mijn geheugen. Ook ik ben nog altijd niet vrij.