7. mei, 2020

Mijn wild paard

Ik geniet als ik wandel en in deze tijd wandel ik nog vaker dan eerst. Ik kan met zo veel vreugde en genegenheid kijken hoe Ollie speelt, snuffelt en rent. En met net zo veel liefde naar het gedrentel van Zaza wanneer ze langzaam steeds meer achter raakt, maar waar ze geniet van het gras naast haar en de geurtjes om haar heen.

Vaak loop ik alleen en vind ik het fijn om niemand tegen te komen. Net zo vaak loop ik samen en komen we ook veel buurtmensen tegen. Met een hond ken je in no time de hele buurt. Praatjes zijn gezellig en de honden spelen vrolijk.

Maar soms heb ik zo een wandeling dat ik niemand tegen wil komen, al pissig word als iemand mijn kant op loopt. Ik probeer mij dan volwassen te gedragen, maar het liefste zou ik iedereen doodzwijgen en stampvoeten. Waarschijnlijk is mijn gedrag en houding ook best anders op dat moment.

Ik vraag me dan ook af hoe anderen dat doen. Altijd in dezelfde gemoedstoestand, altijd even vriendelijk en beleefd. Ik kijk soms weg of loop snel langs. Ik hoop dat ze mijn gemopper van ver niet hebben gehoord. Het lukt mij eenvoudig niet om altijd dezelfde vriendelijke vrouw te zijn.

Ik weet wel dat ik mij laat leiden door gevoel en emoties, dat ik dat zou moeten temperen. Maar na jaren van stoeien om gelijkmatig te zijn, heb ik dat opgegeven.

Ik ben niet gelijkmatig en ook zijn mijn stemmingen niet te sturen. Ik ben op ieder moment anders en dat vind ik oké. Ik bewonder mensen die alles op de rit hebben bij en met zichzelf. Ik denk dat ik op een wild paard door het leven ga dat af en toe even stopt om te drinken en te eten, wat uitrust en dan weer in volle vaart door druk verkeer dendert. Ik houd van mijn paard, dus geniet ik op mijn manier van iedere rit.