9. mei, 2020

Bijna goed genoeg

In een grote bubbel met veel ruimte om mij heen, zonder onverwachte dingen en het liefst niet helemaal alleen, zou ik willen zitten met mijn liefste mensen om mij heen.

Ik weet dat ik dan niet compleet zal worden, niet zal vinden wat ik zoek. In je eigen comfort zone zal iedere blik hetzelfde zijn en zal ik niets anders zien. Hoe de buitenwereld mij mijn binnenwereld moet geven, weet ik wel. Ik kan alleen de deur niet vinden.

Ik weet mijzelf op een plek waar ik veilig maar onzeker ben over wie ik ben en wie ik van mezelf mag zijn. Het vele weten brengt mij nog steeds niet dichter bij. Ik vermoed dat angst te diep geworteld zit en mij de weg verspert.

Ik heb nog altijd vertrouwen dat ik mijzelf kan omarmen en in mijn oor kan fluisteren dat ik goed ben zoals ik ben. Ik oefen het regelmatig en geloof het dan bijna.