27. mei, 2020

Leven met

Als ondertitel werd de suggestie 'Leven met autisme' gegeven... Daar schrok ik een beetje van. Al mijn verhalen geplaatst in het licht van een leven met. Mijn leven is niet met. Maar toen begon mijn denken te malen. Natuurlijk is mijn leven wel met, maar met kinderen, met man, met dieren, met vrienden, met collega's, maar met autisme? Nee zo zie ik mijn leven zeer zeker niet.

Toch begon mijn achterstem, zo noem ik de stille rust in mij, rustig tegen mij te praten. Autisme is in de vorm aanwezig, niet in het woord, het zit in jouw manier van doen. Ik schrok weer. Het was zo, ik kon het niet ontkennen.

Meteen schoot mijn theorie van 11:11 door me heen, ook autistisch? Nee zeker niet, toch? Maar wel mijn manier van denken, verbanden leggen, verklaren. Toch autistisch? Pfff het was confronterend. Ik ben gewoon ik, maar blijkbaar heeft deze wereld een woord nodig om mij ergens onder te scharen.

Ik dacht aan de dagen dat ik iedere ochtend 11:11 zag staan. Iemand zei dat er dan engelen bij me waren. 11:11 hield op toen Lilly dood werd gevonden. Ik wilde graag geloven dat er een engel bij me was, maar waarom ging Lilly dan dood? Mijn rustige achterstem verklaarde het voor me, Lilly werd gehaald door een engel en diezelfde engel waakte bij mij.

Dit zeg ik niet hardop, ergens klinkt het wazig en vreemd, dus houd ik het voor me. Maar ik geloof er heilig in, het is mijn waarheid. Ik mag dat van mezelf, want er zijn zoveel waarheden. Dus in een wereld waar de waarheid persoonlijk is, ben ik gewoon ik, maar om alle andere te vinden, leef ik met autisme, het woord dat duidelijkheid geeft.