2. jun, 2020

Ineens gingen mijn keelamandelen eruit

Van de week mijn blog bijgewerkt. Ik ging daar nog door als 42-jarige wachtend op een operatie om mijn tumor in mijn hoofd te laten verwijderen.

Ik ben natuurlijk al 46. Mijn tumor zit er nog, daarvoor in de plaats zijn mijn bijnieren verwijderd. Zoiets gebeurde me ook toen ik een jaar of negen was.

Ik klaagde over buikpijn en stond regelmatig aan de kant van mijn moeders bed midden in de nacht. Mijn moeder trok aan de bel en mijn buik werd onderzocht. Van de ene naar de andere arts. Uiteindelijk werden in het ziekenhuis mijn keelamandelen verwijderd.

Ik had geen buikpijn, ik was bang alleen op zolder midden in de nacht. Midden in de ernstige zoektocht naar de oorzaak van mijn buikpijn, durfde ik dat niet meer te zeggen.

Het vertrouwen in het medisch personeel heb ik gehouden. Al weet ik nu dat veel, zo niet alle lichamelijke klachten voort komen uit je psyche. Langzaam heb ik het idee dat sommige artsen dat ook gaan geloven en symptoombestrijding niet langer zien als genezing.

Maar goed, als een negen-jarige de boel al kan bedonderen...