11. jul, 2020

Tekst

Over licht groene velden
ver onder de felle zon
dwaal ik met een madelief
in mijn hand.
Groter dan dit gevoel
ken ik het leven niet.

In dit intens mooie land
lijkt het even niet
dat er wolken zijn.
Donker grijs en ondoordringbaar.
Ik loop een stukje door,
nee, ik ontkom de regen niet.
Maar dat ik nog heel even
in de zon kan lopen,
geeft zo veel hoop.

Dat ik nog even niet
hoeft te zijn waar ik bang voor ben.
Daar waar de hoop niet bestaat
en het licht wordt verslagen.
Daar waar ik mezelf niet ken.