11. jul, 2020

Ik ben een laatbloeier

Vroeger kon ik nogal opkijken tegen mensen die van alles bedachten. Mijn fantasie, dacht ik altijd, leeft niet in mij. Ik nam alles letterlijk en het kwam niet in mij op dat er naast de ingezaaide borders ook prachtig onkruid bestond.

Dus was ik intens geboeid door wat anderen bedachten, gewoon omdat ze het konden. Toen mijn gedachtenwereld groter werd en er ruimte kwam voor uitproberen en experimenteren, sprong ik midden in dat kleurenpalet. Soms kende ik mijn grenzen niet en altijd genoot ik van ieder stukje wat ik ontdekte. Mijn denkwereld barstte uit zijn voegen.

Nog steeds word ik op ideeën gebracht. Ik vind het jammer dat ik het zelf niet bedenk, maar ik sta daar niet zo lang meer bij stil. Steeds vaker geniet ik een stukje mee van een ander zijn idee.

Dat ik, door mijn focus te leggen op wat ik niet kon, zo lang mijn eigen talenten in de schaduw liet staan, heb ik nu pas door. Ik reken het mezelf niet aan. Ik weet dat het leven mij stukje bij beetje geeft wat ik kan bevatten. Ik ben een laatbloeier en geniet van mijn eigen kunnen en dat van jou.