15. jul, 2020

Bramen en een halsband

'Wat zoekt hij', vraag ik aan het baasje. 'Bramen', zegt hij. Ik moet lachen en zeg dat hij dan nog even geduld moet hebben. 'Tja,' zegt het baasje, 'zeg dat maar tegen hem. Hij is er dol op en kan niet wachten.' Ik moest lachen.

Als ik verder wandel, het mijmeren komt vaak als ik op pad ben met de hondjes, schiet er een spreekwoord door mijn hoofd. Dat heb ik vaak. Ook toen de kinderen klein waren, gebruikte ik vaak uitdrukkingen en spreekwoorden, dat ging vanzelf. Ik ben er mee opgegroeid, daarom. Het zit er in gebakken. Ik weet even niet meer hoe ik op de spreekwoorden kwam onderweg, maar het hield me een tijdje bezig.

Tot we een hondje aan de riem tegenkwamen. Veel hondjes lopen hier los, dat mag gelukkig, zo ook die van ons. Dus Ollie liep al op het hondje af. Het baasje zei dat zijn hondje wel mocht spelen. Ik vroeg me af hoe hij dat voor zich zag aan een korte riem aan zijn hals. Ik vind het zielig, honden met een halsband. Het voelt verkeerd voor mij. Er wordt steeds met korte rukjes aan zo'n nek getrokken. Dat lijkt me een rot gevoel en niet goed voor de nek. Ik doe dat vaak, dieren dezelfde status als mensen geven. Voor mij zijn ze evenveel waard, zo niet meer. Ik vind een halsband respectloos. Maar goed, het hondje zag er verzorgd uit, dus ik maande mezelf door te lopen.

Thuis maakte ik koffie en gaf alle beestjes eten. Op de bank kruipen de hondjes bij me. De mannen slapen nog. Mijn man is vannacht op pad geweest dus hij haalt wat uurtjes in. Nee, geen feestje, werk, vleermuiswerk. Ik hoor hem boven rommelen. De dag is begonnen.